Аз сукути муҳоҷират то вартаи қимор: Қиссаи марде, ки ҳама чизро гум кард, аммо...

Мусофират танҳо тарки ватан ё кӯчидан аз як ҷуғрофия ба ҷуғрофияи дигар нест. Мусофират — ин имтиҳони бузурги рӯҳ, танҳоӣ дар миёни издиҳоми бегона ва талош барои ҳифзи асолати инсонӣ дар гирдоби мушкилоти рӯзгор аст. Дар рубрикаи «Қиссаҳо аз рӯзгори ҳиҷрат» қисмати яке аз ҳазорҳо ҳамватани худро пешкаши шумо мекунем, ки дарси он метавонад чароғи роҳи имрӯзу фардои ҳар яки мо бошад.

Саршавии роҳ ва орзуҳои ширин

Маҳмуд ҷавони таҳсилкарда ва соҳиби касби хуби муҳандисӣ буд. Мисли ҳазорон ҷавони дигар, вақте мушкилоти иқтисодӣ ва қарзҳои оилавӣ фишор оварданд, ӯ роҳи муҳоҷиратро пеш гирифт. Ӯ мехост барои фарзандонаш ояндаи обод созад, хона бунёд кунад ва зиндагии шоистаеро барои волидайни пираш таъмин намояд.

Дар аввал ҳама чиз хуб менамуд. Кор дар сохтмонҳои калони шаҳри бегона, маоши хуб ва умед ба оянда. Маҳмуд тамоми пули ёфтаашро ба ватан мефиристод. Ниёзҳои худро ба гӯшаи фаромӯшӣ гузошта, дар як ҳуҷраи хурд бо чандин нафари дигар зиндагӣ мекард.

Дарди танҳоӣ ва озмоиши нафс

Рӯзҳо ба моҳҳо ва моҳҳо ба солҳо табдил ёфтанд. Зиндагии Маҳмуд танҳо аз кор ва хоб иборат буд. Дар ин миён, дурӣ аз оила, зани ҷавон ва фарзандоне, ки бе навозиши падар бузург мешуданд, амиқтарин дарди рӯҳии ӯ буд.

Ҷомеаи муосир ва муҳити ҳиҷрат пур аз фитнаҳо ва роҳҳои гумроҳист. Вақте инсон аз муҳити оилаву тарбияи солим дур мешавад, худро танҳо ва беназорат ҳис мекунад. Рӯзе аз рӯзҳо, Маҳмуд аз сабаби хастагии зиёд ва фишори равонӣ ба доми "дӯстони нохалаф" афтод. Онҳо оҳиста-оҳиста ӯро ба сӯи бозиҳои қимории онлайнӣ (казино) ва вақтхушиҳои беҳуда кашиданд. Ин оғози як фоҷиаи бузург буд.

Сардшавии меҳри зану шавҳар ва девори бегонагӣ

Ҳиҷрати нафароне, ки солҳо дур аз оила мегузарад, на танҳо озмоиши танҳоӣ барои мард, балки бори сангине бар дӯши зани тоҷик дар ватан аст. Муносибати Маҳмуд низ бо ҳамсараш Маҳина ба як имтиҳони сахт рӯбарӯ шуд.

Дар солҳои аввал, зангҳои телефонӣ пур аз меҳру пазмонӣ буданд. Аммо оҳиста-оҳиста, бо гузашти солҳо, мавзӯи суҳбатҳои онҳо танҳо ба "пул фиристодӣ?" ва "барои чӣ кам фиристодӣ?" маҳдуд шуд. Меҳру муҳаббати самимӣ ҷои худро ба талаботи моддӣ дод. Маҳмуд дар мусофират фикр мекард, ки ҳамсараш ӯро танҳо ҳамчун "манбаи пул" мебинад ва ранҷу азобҳояшро дарк мекунад. Маҳина бошад, дар ватан бо кӯдакони хурдсол, дар зери фишори гапҳои хешу табор ва таънаи наздикон, худро танҳову бепуштибон ҳис мекард.

Ин ҷудоии тӯлонӣ дар ниҳоят девори бегонагиро миёни онҳо баландтар кард. Вақте Маҳмудба доми бозиҳои онлайнӣ афтод ва пул фиристоданро қатъ намуд, боварии зан комилан шикаст. Ин ҷост, ки паҳлуи дигари дарди ҷомеа ошкор мешавад: ҳиҷрати тӯлонӣ метавонед муқаддастарин ришта — оиларо оҳиста ва бесадо аз байн барад.

Маблағҳое, ки бояд барои ояндаи фарзандон ва табобати модари бемораш сарф мешуданд, дар як лаҳза дар фазои виртуалӣ нест шуданд. Ӯ ба ватан дурӯғ мегуфт, ки "кор нест" ё "пулро дертар медиҳанд". Оқибат, Маҳмуд на танҳо тамоми пасандозҳояшро бой дод, балки қарздор ва беобрӯ шуд.

Дарди гаронтарин он вақт расид, ки модараш дар ватан ба сабаби набудани маблағи табобат ва муҳимтар аз ҳама — аз сӯзи фироқи фарзанд ва хабарҳои нохуш, аз дунё гузашт. Маҳмуд ҳатто натавонист дар ҷанозаи модар ширкат кунад, зеро ҳуҷҷатҳояш мушкил доштанд ва роҳаш баста буд. Ин лаҳзаи шикасти пурраи ӯ буд. Ӯ дар як ҳуҷраи сарди мусофират, сар ба зону ниҳода, тақдири Илоҳиро овоз медод ва аз рафтори худ хун мегирист.

Кӯдакони "ятим"-и зинда ва тарбияи маҷозӣ

Умедбахштарин ва ҳамзамон дардноктарин бахши ҳаёти Маҳмудфарзандонаш буданд. Вақте ӯ ба ҳиҷрат рафт, писараш ҳамагӣ дусола ва духтараш ширхора буд. Ӯ мехост, ки онҳо камол ёбанду дар зиндагӣ хору зор нагарданд. Аммо нархи ин хоҳиш хеле гарон афтод.

Тарбияи фарзанд тавассути экрани телефон (ватсап ва имо) як сароб аст. Маҳмудбузург шудани кӯдакони худро танҳо аз рӯи аксҳо ва видеоҳои кӯтоҳ медид. Вақте писараш аввалин бор ба мактаб рафт, падар дар бараш набуд. Вақте духтараш бемор шуд, падар ба ҷои навозиши дастони ӯ, танҳо метавонист аз дур дуо кунад ва пул фиристад.

Фоҷиа он вақт амиқтар шуд, ки кӯдакон ба синни наврасӣ расиданд. Дар ин давра, ки онҳо бештар аз ҳарвақта ба маслиҳат, дастгирӣ ва ҳимояи падар ниёз доштанд, Маҳмуд худаш ба бӯҳрони равонӣ ва қиморбозӣ гирифтор буд. Писари ӯ, ки сояи падарро дар хона намедид ва назорати қатъӣ надошт, ба кӯчаву муҳити носолим майл кард.

Вақте Маҳмудбаъди чандин сол ба ватан баргашт, бо як ҳақиқати талх рӯбарӯ шуд: фарзандонаш ӯро дӯст медоштанд, аммо ҳамчун як "меҳмон" ё "акаи пулфирист", на ҳамчун падар. Онҳо тарсу ҳайбати падарӣ ва меҳри оғӯши ӯро фаромӯш карда буданд. Барои барқарор кардани ин робитаи гумшуда ба Маҳмудсолҳои дигар лозим омад.

Дарси имрӯзу фардо

Маҳмудтавонист аз ин варта худро берун кашад. Ӯ тавба кард, ба корҳои ҳалол баргашт ва оҳиста-оҳиста қарзҳояшро супорид. Имрӯз ӯ ба ватан баргаштааст, дар назди фарзандонаш аст ва ба ҳар як ҷавоне, ки роҳи ҳиҷратро пеш мегирад, мегӯяд: «Дар ҳиҷрат пулу молро гум кунед, боке нест, аммо худро, имони худро ва оилаву асолати худро гум накунед».

Тақдири Илоҳӣ барои ҳар як банда ризқи муайянеро пешбинӣ кардааст, аммо ҳарисӣ ва роҳҳои нодурусти ёфтани маблағ оқибат ба ҳалокат мебарад. Ин қиссаи дардошно ҳушдорест барои ҳар яки мо — чӣ муҳоҷир ва чӣ сокини ватан — ки рӯзгори осоиштаи имрӯзу фардои мо танҳо дар сояи тақво, меҳнати ҳалол ва қадршиносии наздикон ба даст меояд. Ҳеҷ як маблағи дунё ва ҳеҷ як қасри боҳашамат ҷои оғӯши падару модар ва меҳри зану фарзандро гирифта наметавонад.

“Рӯзгор”