Қиссаи нонпазе дар қалби Cибир

Вақте ки дар кишвари мо калимаи «муҳоҷират» садо медиҳад, аксари одамон беихтиёр Русия, фурудгоҳ, ҷомадонҳои вазнин ва ҳаёти сангини коргари оддиро тасаввур мекунанд. Мавзуи муҳоҷирати тоҷикон ба Русия таърихи зиёда аз се даҳсола дорад.

Ин масир на танҳо барои миллионҳо оила манбаи ризқу рӯзӣ шуд, балки ҳазорон қиссаҳои матонат, сабр ва муваффақиятро офарид. Қаҳрамони навбатии рукни мо — акаи Маҳмадшариф, марди 48-сола аз ноҳияи Варзоб аст, ки зиёда аз 15 сол боз дар шаҳри Новосибирски Русия кору зиндагӣ мекунад.

Оғози роҳ -сармои Сибир ва аввалин имтиҳонҳо

Акаи Маҳмадшариф соли 2011, вақте ки фарзандонаш ҳанӯз хурдсол буданд, бо мақсади таъмин кардани оила ва сохтани хона ба Русия омад. Шаҳри Новосибирск бо сармои шадид (-35 дараҷа) ва муҳити комилан бегона ӯро пешвоз гирифт.

«Рӯзҳои аввал хеле вазнин буд. Хонаи иҷора, бӯҳрони иқтисодӣ ва тарси доимӣ аз ҳуҷҷатгузорӣ. Ман дар сохтмон кор мекардам, дастҳоям аз хунукӣ карахт мешуданд. Шабҳо пинҳонӣ аз ҳам ҳуҷраҳоям гиря мекардам, чунки пазмонии фарзандонам маро аз по меафтонд», — ба ёд меорад Маҳмадшариф.

Аммо қонуни муҳоҷират сахт аст: танҳо нафароне бурд мекунанд ва муваффақ мешаванд, ки сабр ва ҳунари худро нишон дода метавонанд.

Муваффақият -танӯри ватанӣ дар сарзамини рус

Акаи Маҳмадшариф дар Ватан ҳунари нонпазӣ дошт. Баъд аз се соли кори сангин дар сохтмон, ӯ таваккал кард ва бо пасандози андаки худ дар як гӯшаи бозори Новосибирск як танӯри хурди гилӣ сохт. Ӯ ба пухтани нони гарми тоҷикӣ ва фатирҳои ватанӣ оғоз намуд.

Дар аввал харидорон танҳо ҳамватанон буданд, аммо бӯйи хуши нони аз танӯр навбаромада оҳиста-оҳиста сокинони маҳаллиро низ ҷалб кард. Русҳо, ки боре ин нонро чашиданд, мизоҷи доимии ӯ шуданд.

«Русҳо нони ҳалол ва меҳнати покро қадр мекунанд. Вақте диданд, ки ман ҳамеша бо табассум ва тозаву озода кор мекунам, маро "Миша" ном бурда, ҳурмат карданд. Имрӯз ман аллакай се нуқтаи нонпазӣ дорам ва 6 нафар ҳамватани худамро бо кори доимӣ таъмин кардаам», — мегӯяд акаи Маҳмадшариф бо ифтихор.

Ӯ тавонист бо ин ҳунараш фарзандонашро дар Тоҷикистон хононад, барои онҳо хонаву дар созад ва худаш низ ба як соҳибкори эҳтиромшудаи шаҳр табдил ёбад.

Пазмонӣ ва орзуи бозгашт

Бо вуҷуди он ки акаи Маҳмадшариф имрӯз дар Русия шароити хуби зиндагӣ ва тиҷорат дорад, ӯ ҳеҷ гоҳ худро дур аз Ватан намешуморад, чункиқалби ӯ ҳамеша бо ёди Ватан ва кӯҳҳои осмонбӯсашдар тапиш аст.

«Муҳоҷират ҳар чӣ қадар пул диҳад ҳам, ҷавониро мегирад. Ҳар бор, ки ба Тоҷикистон меравам, ҳавои Ватанро бо тамоми вуҷудам нафас мекашам. Орзуи ягонаи ман ин аст, ки тиҷоратамро ба ягон ҷавон супорам ва баргашта, дар сояи чанори ҳавлиам бо набераҳоям даври пирӣ ронам».

Хулосаи рӯзгор

Қиссаи акаи Маҳмадшариф исбот мекунад, ки муҳоҷири тоҷик танҳо коргари оддӣ нест. Ӯ соҳиби ҳунар, фарҳанг ва иродаи устувор аст. Меҳнати ҳалол ва нигоҳ доштани номуси миллӣ метавонад сиёҳтарин саҳифаҳои ғурбатро ба ситораи муваффақият табдил диҳад.

“Рӯзгор”