Феномени «Садои дилтангӣ» дар асри XXI: Чаро насли ҷавон ҳанӯз ҳам ба Аҳмад Зоҳир гӯш медиҳад?

Муқаддима

Мо дар асри технологияҳои муосир, мусиқии электронӣ ва суръати тез зиндагӣ дорем. Ҳар рӯз ҳазорон таронаи нав вориди фазои маҷозӣ мешаванд ва зуд фаромӯш мегарданд.

Аммо дар ин миён як садое ҳаст, ки зиёда аз чор даҳсола аст, ки куҳна намешавад, балки бо гузашти замон маҳбубияти бештар пайдо мекунад. Ин садои Аҳмад Зоҳир аст — ҳунарманде, ки Султони Ҳамад дар китоби охирини худ (соли 2021) ӯро маҳз «Садои ишқ асту дилтангӣ» номидааст.

Чаро насли ҷавони асри XXI, ки Аҳмад Зоҳирро ҳеҷ гоҳ зинда надидааст, дар таронаҳои ӯ гумшудаи худро меҷӯяд? Рози ин ҷозиба ва феномени «садои дилтангӣ» дар чист?

1. Самимият ва дарди инсонӣ

Дар пажӯҳишҳои Султони Ҳамад таъкид мешавад, ки Аҳмад Зоҳир ҳеҷ гоҳ барои шӯҳрат ё пул суруд намехонд. Ӯ таронаро аз умқи дил ва бо тамоми вуҷудаш иҷро мекард. Мисоли яққоси ин таронаи машҳури «Танҳо шудам, танҳо» мебошад. Вақте ки ӯ бо он садои махсуси худ мегӯяд: «Танҳо шудам, танҳо, оне, ки маро мефаҳмид, рафт...», шунавандаи асри XXI дар танҳоии худ як ҳамдам ва шарики дарди ҳақиқиро пайдо мекунад. Дилтангӣ дар ин ҷо сохта нест, балки инъикоси ҳасрати воқеии қалби инсон аст.

2. Интихоби шеър: Пули миёни дирӯз ва имрӯз

Яке аз сабабҳои асосии ҷовидонии ин садо — завқи баланди адабии ӯ дар интихоби шеър аст. Аҳмад Зоҳир тавонист фалсафаи мураккаби классикони моро бо оҳангҳои муосир чунон омезиш диҳад, ки онҳо барои ҷавонони имрӯза фаҳмо ва дилпазир гаштанд. Барои намуна, дар таронаи «Аҷаб сабре Худо дорад» (шеъри Мушфиқи Кошонӣ) ӯ рӯҳияи таҳаммул ва эътирозро ба ҳам мепайвандад: «Агар ман ҷои Одам будам... барги қисматро медаридам». Ӯ бо ин иҷро «дилтангӣ»-и таърихиро ба як изҳори дили замонӣ табдил дод, ки ҳар як ҷавони имрӯз онро бо тамоми вуҷуд эҳсос мекунад.

3. Омезиши Шарқу Ғарб: Навоварие, ки аз замон пеш гузашт

Сабаби дигари маъруфияти Аҳмад Зоҳир дар асри XXI — ин услуби беназири мусиқии ӯст. Тавре Султони Ҳамад дар китоби худ «Аҳмад Зоҳир ва мусиқии Ғарб» исбот кардааст, ӯ аввалин касе буд, ки оҳангҳои поп ва роки ғарбиро бо унсурҳои шарқӣ устодона пайваст намуд. Ӯ асбобҳои муосири ғарбӣ, мисли гитараи электрикӣ ва органро бо рӯҳияи оҳангҳои миллӣ чунон созгор кард, ки маҳсули он як падидаи комилан нав гардид. Насли ҷавони имрӯз, ки дар фазои мусиқии ҷаҳонӣ (глобалӣ) калон мешавад, дар ин таронаҳо ҳамон ҷозиба ва ритми муосиреро меёбад, ки ҳанӯз 50 сол пеш аз замони худ пеш гузашта буд.

Хулоса

Феномени «Садои дилтангӣ»-и Аҳмад Зоҳирро дар асри XXI собит месозад, ки санъати асил маҳдудияти замон ва маконро намешиносад. Тавре ки Султони Ҳамад дар асарҳояш хулоса кардааст, Аҳмад Зоҳир тавонистааст кодеро дар мусиқӣ ва рӯҳи инсонӣ кашф кунад, ки он ҳеҷ гоҳ аз байн намеравад. То вақте ки инсонҳо ошиқ мешаванд, танҳоӣ мекашанд ва ба ҳамдардӣ эҳтиёҷ доранд, таронаҳое мисли «Танҳо шудам, танҳо» маҳрами розҳои онҳо боқӣ хоҳанд монд.

“Рӯзгор”