«ТӮРАҶОНЗОДАҲО БАРОИ ГУЛ-ГУЛШУКУФИИ ТОҶИКИСТОН ВА ДАР ҲАҚҚИ САРВАРИ ОН ДУОИ ХАЙР МЕКУНАНД»

Чандест, ки иғвоҳои ба сари хонаводаи Тӯраҷонзодаҳо омада, моро ба ташвишу изтироб овардааст. Аз ин сабаб қалам ба даст гирифтем, то ки ҳақиқатро рӯйи варақ орем. Солиёни дароз, аниқтараш аз замони Шӯравӣ, ба ин аҳли оила меҳру муҳаббати беандоза дорем. Аз ҷумла, бо қиблагоҳи ин хонавода Эшони Тӯраҷон (ҷояшон ҷаннат бошад) ошноӣ доштем.

Тӯҳматҳо ба номи ин хонавода аллакай шурӯь шуда буд. Яъне қиблагоҳи ин хонаводаро баьзе ҳасудхӯрон КГБ-и Шӯравӣ медонистанд. Ниҳоят маьлум гардид, ки ин гуфтаҳо асосе надорад. Баъдтар эшонро "ваҳҳобӣ" хонданд, ки ин гуфтаҳо ба ҷуз тӯҳмат дигар чизе набуд. Кунун оғоз шуд, тӯҳмати навбатӣ. Гӯё аҳли ин хонавода мардумро ба шиамазҳабӣ мегараванд.

Мавриди зикр аст, ки солиёни дароз мо дар масҷиди "Муҳаммадия" бо аҳли ин хонавода намоз мегузорем. Лекин боре нашунидаем, ки эшон мардумро ба мазҳаби бегонае ташвиқ карда бошанд. Баръакс оммаро ба мазҳаби ҳанафия тарғиб карда ва барои гулгулшукуфии Тоҷикистон ва дар ҳаққи сарвари давлат дуои хайр мекунанд. Мо метавонем бо як чанд далелҳои хеш исбот намоем, ки аҳли ин хонавода аз ин тӯҳмату бӯҳтон фарсахҳо дуранд:

1. Эшон аз мазҳаби ҳанафия буда, ақоиди "мотурудӣ" (яке аз ҷараёнҳои тасаввуф) доранд, чуноне, ки дар аксар мавъизаҳои хеш иброз медоранд.

2. Мо шоҳид ҳастем, ки дар ин масҷид дар як рӯз панҷ вақт намоз гузошта мешавад, на ин ки се маротиба чун аҳли ташайюъ.

3. Дар мазҳаби шиа никоҳи муваққатӣ роиҷ аст, ки эшон чунин никоҳро маҳкум месозанд.

Фикр мекунем, ки барои аҳли фаҳм ҳамин қадар далел кифоя аст. Мавриди зикр аст, ки солҳои 60-ум аҳли ин хонавода дар моҳи муҳаррам (дар яке аз рӯзҳои ҷумъаи ин моҳ) фоҷиаи кушта шудани набераи паёмбари охирузамон Муҳаммад (с), ки паёмбари ҳамаи мусулмонон аст, Имом Ҳусайнро ёд мекунанд. Магар ёд кардани набераи паёмбар ва меҳру муҳаббат доштан ба эшон шиа мазҳабист? Асло не!

Бо итминони комил гуфта метавонем, ки тамоми мусулмонони кураи замин ҳазрати Имомро аз рӯи эҳтиром дӯст медоранд, на вобаста аз мазҳабу миллат. Чуноне, ки паёмбари ислом Муҳаммад (с) ҳарду наберааш - Имом Ҳусайн ва Имом Ҳасанро дар паҳлӯяш шинонда, чунин дуо мекунад: «Худовандо! Ту ҳамин дуро дӯст дор (Имом Ҳусайн ва Имом Ҳасан), ман дӯсташон медорам. Худовандо! Дӯст дор касеро, ки дӯст медорад ин дуро!»

Хулоса, бо ёд кардани Имом Ҳусайн аҳли ин хонаводаро шиа гуфтан нишонаи аблаҳист.

Як гурӯҳ сокинони ноҳияи Ваҳдат, Наврӯзи Н., Мирзоев С., Наимов М., Нозиров Н., Абдуллоев С., Сулаймонов А., Усмонов О.