ТӮҲФАИ МУНОСИБ БА МУСУЛМОНИ ТОҶИКИСТОН

Сохтмони масҷиди ҷомеъ, ки 6 октябр  ба он асос гузошта шуд, дар ҳаёти фарҳангии Тоҷикистон бояд чун муждаи нек арзёбӣ гардад. Бо ғунҷоиши 115 ҳазор намозгузоранда, чунин макон боиси ифтихору сарафрозии мост, арҷгузорӣ ба бузургдошти суннатҳои миллист. Бунёди он, тавре мардум мегӯянд «Хонаи Худо», бо мусалмон будани аксарияти мутлақи шаҳрвандони ҷумҳурӣ дорои аҳамияти бузург мебошад.

Ҳар яки мо борҳо шоҳид гаштаем, ки баъди бозгашт аз кишварҳои исломӣ дӯстонамон дар бораи шукӯҳу шаҳомати масҷидҳояшон сухан мекарданду ҳозирин бо ҳавас ба тавсифоти онҳо гӯш медоданд. Инак, дар ҷумҳурии мо низ чунин ҷое бино мешавад, ки назираш шояд дар қаламрави собиқ Шӯравӣ набошад. Боиси ифтихор аст, ки ин иншооти муҳими динию фарҳангиро бинокорони тоҷик месозанд. Шояд ин бори аввал бошад, ки мутахассисони ҷумҳурӣ бе ҷалби хориҷиён даст ба чунин кори масъулиятнок мезананд.

Мутмаинем аз ӯҳдааш мебароянд. Касе шакку шубҳа дорад, метавонад аз Аморати Муттаҳидаи Араб сар карда, то Ҷумҳурии Қазоқистону Федератсияи Русия назар афканад. Бо чашмҳои худ бубинад, дасти пурбаракати тоҷик чӣ корнамоиҳоеро анҷом дода, дар симои шаҳру ноҳияҳои кишварҳои ба мо дӯсту бародар чӣ ҳусну таровати тозае замм кардаанд. 

Ойини шаҳрсозӣ ва пешравии ҷомеа бояд ҳатман дар бунёди иншоотҳое таҷассум ёбанд, ки бо мусаввараҳои соҳавӣ ва наққошию нигораҳои нодир зиннат дода шаванд. То он ҷое, ки огаҳӣ дорем, дар шаҳру навоҳии кишварамон солҳои ахир баъзе масҷидҳое бино шудаанд, ки бидуни тарҳрезӣ ва тадқиқоти қаблӣ, бо ташаббуси сокинони маҳаллӣ, бо роҳи ҳашар бунёд гардидаанд, бинобар ин аз камбудиву ноқсонҳои меъморӣ орӣ нестанд.

Дар таърихи 20 солаи Тоҷикистони соҳибистиқлол бори аввал аст, ки ба сохтмони масҷиди ҷомеъ муносибати ҷиддӣ зоҳир гардида, аз буҷаи давлат ба таври расмӣ маблағ ҷудо карда шудааст. Лоиҳааш ҷавобгӯи талаботҳои байналмиллалӣ буда, сохтмонаш баъди таҳқиқу баррасиҳои зиёди мутахассисон шурӯъ гаштааст.

Ба ин нигоҳ накарда, камбинону хурдагирон аз рӯи ҳавою ҳасад аз ҳар як ташаббуси неку созанда эрод мегиранд. Айни чунин бархӯрд бо сохтмони масҷиди ҷомеъ низ сурат пазируфта истодааст. Яке дар ин иқдом «худнамоӣ», дигаре «худсафедкунӣ», саввумин «тиҷорат»-ро мебинанд (бо чунин сарлавҳаи ҳаммазмун дар сомонаи интернетии «ozodi.org» рӯзи 06.10.2011с. мақолае пахш гардид).

Худи ҳасудон, ки одатан бо номи таҳлилгарону коршиносон баромад мекунанд, гуфта наметавонанд, ки «худнамоӣ» дар назди кӣ ва баҳри чӣ, «худсафедкунӣ» аз кадом гуноҳ ва бо кадом мақсад, «тиҷорат» бо чӣ, бо дину эътиқоди мардум??? 

Ин мавзӯест – доманадор, ки таълифоти дигарро мехоҳад ва аз ҳавсалаи мавзӯи матраҳшуда берун мебошад. Таърих гувоҳ аст, ҳама вақт ҳар як бунёдкорӣ, пешравӣ ва навоварӣ вокунишҳоеро бар алайҳи худ доштаанд. Маҷмӯаи Исмоили Сомонӣ, Нерӯгоҳи обию барқии «Роғун», Парчами Миллию Китобхонаи Миллӣ номгӯи ночизи иншоотҳоеанд, ки аз танқиди беасосу сатҳии «ноқидон» дур намондаанд.

Кам коршиносе, уламое ва ё олиме пайдо мешавад, ки дар ташаббусе ҷанбаи мусбии ояндасозро бубинад. Аз мавқеи шаҳрвандию ватандорӣ сухан карда, ваҳдату ягонагиро дар амалисозии ибтикоре муҳим бидонад.

Сарфи назар аз ин ҳама нотавонбиниҳо умедворем бунёди масҷиди ҷомеъ дар ш.Душанбе бидуни мушкилоти идорӣ, молиявӣ, фаннию сохтмонӣ, бо сифати намунавӣ ба анҷом расонида мешавад. Бинокорони тоҷик аз худ маҳорату малакаи баланд нишон дода, санъати нотакрори меъмории ниёгонамонро зинда менамоянд, шоҳкориеро ба анҷом мерасонанд, ки бо шукӯҳу шаҳомати худ мардумро на танҳо барои тоату ибодат ҷалб менамояд, балки макони дидании ҷаҳонгардони хориҷӣ низ мегардад.

Ҳамзамон тамонно дорем, ки бунёди ин боргоҳи муқаддас бидуни шитобкорӣ ва пайвастсозӣ ба ягон санаи таърихӣ сурат мепазирад. То лаҳзае, ки хишти охирин гузошта ва ё мехи охирин куфта намешавад, иҷозати ифтитоҳаш содир намегардад.

Миллати тоҷик лоиқи он аст, ки нерӯгоҳи азимтарин, корхонаҳои пуриқтидортарин, парчами баландтарин, китобхонаи беҳтарин, масҷиди бузургтарин ва дигару дигарҳоро дошта бошад. Ҳар шом, ки сокинони пойтахт бо аҳли оилаашон дар гирди Маҷмӯаи Исмоили Сомонӣ, боғи Абӯабдуллои Рӯдакӣ, Парчами Миллӣ ва Нишони Давлатӣ оромона гашту гузор мекунанд, то чӣ андоза пуч будани хурдагириҳои ҳасудони нотавонбин баръало ҳувайдо мешавад.

Хулоса, масҷиди ҷомеъи бунёдшаванда, на танҳо ҷои муроҷиат ба Худои Яккаву Ягона, балки маркази илмию фарҳангӣ низ мегардад. Дар ин соли пуршукӯҳ он тӯҳфаи муносибест ба мусулмонони кишвар баҳри пойдору устувор нигоҳ доштани суннатҳои аҷдодӣ, мероси арзишмандест барои наслҳои оянда ва ташаккули ҷаҳонбинии исломӣ.

Бигзор ин макони муқаддас бо дасту дили гарм, ҳисси баланди ватандорӣ, тавре мардум мегӯянд «аз таги дил» сохта шавад, дар қалби ҷумҳурии азизамон ба ифтихори мо - тоҷикон қомат барафшонад.

Зиёвуддини Авлиёпур