ДУЪОҲОИ МАЪСУР ВА ҒАЙРИ МАЪСУР ДАР ҲАНГОМИ ВУЗӮ ГИРИФТАН

 Аз  силсилаи посухҳои Юсуфи ҚарзовӢ ба суолҳо

Суол:- Аз баъзе мардум мешунавем, ки дар аснои вузӯ  дуоҳои муайянеро ба забон меоваранд. Ҳукми ин азкор (дуоҳо) ва аврод, чист? Ва ҳукми вузӯ (таҳорат) бидуни онҳо чӣ гуна аст?

Ҷавоб:- Эътиқоди бисёре аз мардум бар ин аст, ки амсоли ин азкор ва аврод воҷиб ҳастанд ва вузӯ бидуни онҳо нотамом хоҳад буд. Ҳатто рӯзе аз шахсе пурсидам чаро намоз намехонӣ?

Гуфт:

-Шеваи вузӯ гирифтанро намедонам.

Аз сухани ӯ шигифтзада шудам ва гуфтам:

-Оё касе ҳаст, ки надонад, чӣ гуна бояд сурат ва дастҳояшоро бишӯяд ва сарашро масҳ кунад ва поҳояшро бишӯяд?

Ҷавоб дод:

-Дуоҳоеро мардум мехонанд аз бар надорам.

Чунин мепиндошт, ки ин дуоҳо аз лавозим ва аркони вузӯ мебошанд.

Ҳақиқат ин аст, ки дар бораи дуоҳои вузӯ ба ҷуз ин як дуо аз Паёмбар (с) ҳадиси саҳеҳ дар ихтиёр надорем: «Аллоҳуммағфирлӣ занбӣ ва вассиъ лӣ фӣ дорӣ ва борик лӣ фӣ ризқӣ» (Худовандо! Гуноҳамро биёмурз ва маскану маъвоямро кушоиш деҳ ва ба ризқу рӯзиям баракат деҳ).

Назари иддае бар ин аст, ки Паёмбар (с) ин дуоро дар аснои вузӯ мехонд ва бархе гӯянд, ки дар поёни вузӯ онро мехонд.

Он Ҳазрат  (с) дар поёни вузӯ мефармуд: «Ашҳаду алло илоҳа иллаллоҳу ваҳдаҳу лошарика лаҳу ва ашҳаду анна Муҳаммадан ъабдуҳу ва расулуҳу» (Гувоҳӣ медиҳам, ки ҳеч маъбуди ба ҳаққе ба ҷуз Худованд якто ва бешарик нест ва гувоҳӣ медиҳам, ки Муҳаммад банда ва фиристодаи Худованди мутаъол аст).

Амсоли ин дуоҳо мустаҳаб аст ва ба хусус ҳеҷ дуои воҷибе дар вузӯ манзур нагардидааст ва он дуоҳои дигаре, ки баъзе дар асно (вақт) ва поёни вузӯ мехонанд, на воҷиб аст ва на мустаҳаб, ба далели ин ки чунин дуоҳое на аз сӯи Паёмбар (с) ва на аз сӯи ҳеҷ як аз асҳоб (ёрони он Ҳазрат(с), барои мо ривоят нашудааст. Аз ҷумлаи дуоҳое, ки дар ибтидои вузӯ мегӯянд: «Алҳамду лиллоҳи лазӣ ҷаъалалмоа таҳуран вал-ислома нуран» (Сипос Худоеро ки обро поккунанда ва исломро нур қарор дод).

Ва ҳангоми истиншоқ (биниро таконида бо об шустан) мегӯяд: «Аллоҳуммарҳамнӣ бироиҳатилҷаннати» (Худовандо! ба василаи бӯи биҳишт ба ман раҳм кун).

Ва ҳангоми шустани сурат (рӯй) мегӯянд: «Аллоҳумма баййиз лӣ ваҷҳӣ явма табяаззу вуҷӯҳун ва тасвадду вуҷуҳ» (Худоё, рухсори маро сафед гардон дар рӯзе, ки баъзе рухсораҳо сафед мегарданд ва баъзе сиёҳ).

Ва ҳангоми шустани дасти рост мегӯяд: «Аллоҳума аътинӣ китобӣ би-яминӣ» (Худоё, номаи аъмоламро ба дасти рости ман бидеҳ).

Ва ҳангоми масҳи сар мегӯянд: «Аллоҳумма ҳаррим шаърӣ ва башаратӣ ъалан-нор» (Худоё, мӯй ва пӯсти маро аз оташи дӯзах маҳфуз бидор).

Ин адъия (дуоҳо) ва амсоли онҳо баъд аз қарнҳои аввали ҳиҷрӣ ваъз гардидаанд ва ҳеҷ гуна ривояти маъсуре дар бораи онҳо аз шариъат ворид нашудааст, дар ҳадиси Набавӣ омада, ки: «Аз бидъатҳо ва навовариҳои динӣ парҳез кунед, ки ҳар бидъат ва навоварӣ дар дин гумроҳӣ аст».

Ҳамаи хубиҳо дар ин аст, ки ибодот ва маросими мазҳабиро амри маъмул ва муҳаддад бидонем ва дар ҳудуди шариъат таваққуф намоем ва аз он по фаротар наниҳем, ки дар вартаи ҳавлноки  бидъат дар хоҳем уфтод. Асл ё мабнои дин бар ду чиз аст:

1.Ҷуз Худованди якто ҳеҷ кас шоистаи ибодат ва парастиш нест, ки ин ҳамон тавҳид аст.

2. Ибодати худро ҷуз мутобиқи шариъат қарор надиҳем ва дар тоъат ва бандагии Худованд ормонҳои шахсӣ ва фирқаиро дахил (ҳамроҳ) нагардонем.

Амруллоҳи Низом, «Рӯзгор»