Аллома аш-Шаъровӣ аз рафти ин конфронс достонеро ин гуна ривоят мекунад: "Проффессори тайландӣ Тогосот Тогосин, ки аз бузургтарин донишмандони ҷаҳон дар заминаи илми ташреҳ аст, дар ин конфронс дар бораи асабҳои инсон суханронӣ меронд. Суханронии ӯ бештар рӯйи ин меҳвар мутамарказ буд, ки асабҳои ҳиссӣ мустақиман дар зери пӯсти инсон қарор доранд, ба мисле ки агар пӯсти инсон бисӯзад дигар эҳсоси дард ҳам тамоман аз байн меравад.

Дар ин вақт яке аз донишмандони қуръоншинос аз ҷойи худ бархоста, ояти 56-уми сураи "Нисо"-ро, ки Худованд дар он аз азоби аҳли дӯзах сухан мегӯяд, тиловат кард: "Ба зудӣ касонеро, ки ба оятҳои мо куфр варзидаанд, дар оташи сӯзон дарорем, ки ҳаргоҳ пӯстҳояшон бирён гардад, (бисӯзад)  пӯстҳои дигареро бар ҷояш ниҳем, то азобро бичашанд. Оре, Худованд тавонову ҳаким аст".

Сипас гуфт: «Худованди пок ба мо мегӯяд, ки азоби дӯзах барои кофирон азоби доимӣ ва бардавомест, ки ҳаргиз таваққуф намепазирад. Худованди доно, ки офаринандаи инсон аст, медонад, ки вақте пӯсти инсон бисӯзад, эҳсоси дард аз байн меравад, пас дар ин оят моро ба ин ҳақиқат огоҳ сохтааст, ки пӯсти бадани дӯзахиён ҳамин ки бисӯзад дубора ба фармони Худо(ҷ) пӯсти наве ҷойнишини он мегардад, то эҳсоси онҳо ба азоби илоҳӣ пайваста боқӣ бимонад».

Чун ин оят ба профессор Тогосот Тогосин тиловат гардид, ӯ гуфт: "Оё ба ростӣ, ин сухан чаҳордаҳ қарн пештар гуфта шудааст аст?" Гуфтанд: Оре. Гуфт: охир ин ҳақиқатест, ки илм тоза ба он пай бурдааст. Бинобарин мумкин нест, ки гӯяндаи он башаре бошад ва яқинан ин калом каломи Худои пок аст. Донишмандони азиз, инак вақти он фаро расидааст, ки ман дар назди шумо ба ин ҳақиқат гувоҳӣ диҳам, ки: "Худое ба ҷуз Худованди ягона нест ва Муҳаммад (с) фиристодаи ӯст". Онгоҳ бо нидои баланд шаҳодатайнро такрор кард".

Тасаввур кунед, ки агар Худо(ҷ) доимӣ будани азоби дӯзахиёнро ба дақиқтарин шеваи илмӣ барои мо баён намекард, чӣ иттифоқе меафтод? Яъне ин ҳақиқати илмӣ, ки асабҳои ҳиссӣ мустақиман дар зери пӯсти инсон қарор дорад ва чун пӯст бисӯзад эҳсоси дард аз байн меравад, кашф мешуд, аммо Куръони карим барои мо чӣ гуна доимӣ будани азобро баён намекард, он вақт нуктагирон аз Қуръон мегуфтанд: акнун илм мушкилии моро бо азоби Худои шумо ҳал кард.

Зеро пӯсти бадани мо дар дӯзах дар кӯтоҳтарин вақт месӯзад ва баъд аз он дигар мо ҳеҷ дарду ранҷеро эҳсос намекунем. Пас ҳамаи мабонии дини шумо бар асоси чунин пиндорҳое бино ниҳода шудааст ва шумо то кунун пайиҳам аз азоби ҷовидона сухан мегуфтед ва ҳоло илм омаду ин ҷовидонагии шуморо ботил кард. Ҳоло дигар мо бе парвотар аз ҳамеша бар роҳи куфрамон роҳ мепаймоем!?

Дар инҷо воқеан миёни Қуръони карим ва ҳақиқати илмӣ тасодум (бархӯрд)-и бузурге мешуд. Худованд дар оятҳои 74-75-уми сураи "Зухруф" мефармояд: "Бе гумон муҷримон дар азоби ҷаҳаннам мондагоранд. Азоб аз онҳо тахфиф намеёбад ва онҳо дар онҷо ноумедонанд". Қуръон, ки китоби Худованд(ҷ) аст, пас дар он кӯчактарин нуктагирие рост намеояд, аз ин рӯ дар ояти 56-уми сураи "Нисо" омадааст, то ин аломати истифҳомро барои ҳамеша аз миён бардорад.

Nahzat.tj

Адреси доимии маводи мазкур: http://www.ruzgor.tj/gunchahoiumed/4363-azobi-duzakh-va-pusti-inson.html