ТАҲТИ ТАЪСИРИ МАНОЗИРИ ШАҲВАТАНГЕЗ ҚАРОР МЕГИРАМ, ЧӢ БОЯД КАРД?

Аз силсилаи посухҳои Юсуф Қарзовӣ ба суолҳо

Суол: Ман як донишомӯзи дабиристон (мактаби ҳамагонӣ) ҳастам. Динро дӯст дорам ва ба ибодат рӯй меоварам. Вале як мушкил дорам.  Он инаст, ки бо дидани ҳаргуна манозири шаҳватангез ба суръат таҳрик мешавам ва аксуламал нишон медиҳам.  Қодир ба контроли худ нестам ва ин қазия муҷиб мешавад, ки ба хотири зиёд ғусл кардан ва шустани либосҳои зер дар машаққат ва сахтӣ қарор гирам. Оё ҳазрати олӣ як роҳи ҳалли фаврӣ барои ин мушкил доред, то ман бештар битавонам ҳофизи дин ва ибодати худ бошам?

Ҷавоб: Аввалан, ба ин суолкунандаи ҷавон ба хотири нигариши маҳками диние, ки дорад, табрик мегӯям ва аз ӯ мехоҳам, ки тамассук ва таваҷҷӯҳи комил ба дин дошта бошад ва худро аз ҳамнишинони бад дур созад. Ва дар муқобил ҷараёни модигароӣ ва бебандуборӣ, ки бисёре аз ҷавонони моро фосид намудааст, истодагӣ намояд. Ба эшон башорат медиҳам, ки дар зумраи ҳафт гурӯҳест, ки зери сояи лутф ва раҳмати Худованд қарор доранд, дар рӯзе, ки ҳеч сояе ҷуз сояи Ӯ нест, модоме, ки бо ин шева дар тоат ва ибодат Парвардгор нашъу намо ёбад.

Сониян,  ба суолкунанда тавсия мекунам, ки ба пизишки мутахассис муроҷиат намояд, чӣ басо мушкили эшон як мушкили андомии маҳз бошад, ки бо таҷвизи дорӯ тавассути пизишки ҳозиқ, ин мушкил бартараф гардад. Худованди мутаъол мефармояд: “Агар намедонед аз олимон бипурсед” (Наҳл, ояи 43). Паёмбар (с) мефармояд: “Худованд беморӣ ва дардеро нафиристода ҷуз ин ки шифое барои он фиристодааст”.

Солисан, ба ин суолкунандаи азиз сафориш мекунам, ки дар ҳади тавон аз ҳузур дар маконҳои шаҳватагез ва мушкилзо иҷтиноб (дурӣ) варзад. Бар ҳар мусалмоне воҷиб аст, ки худро дар маърази сахтӣ ва хатар қарор надиҳад ва ҳар дареро, ки аз он бодҳои фитна бар нафс ва дин мевазад, масдуд (муҳкам) намояд. Ҳакимон гуфтаанд: “Оқил касе нест, ки илоҷи воқеаро баъд аз вуқӯъ бикунад, балки оқил касест, ки илоҷи воқеаро қабл аз вуқӯъ бикунад”.

Аз ҷумлаи ахлоқи солиҳон ин будааст, ки аз тарси фурӯ афтодан дар ҳаром аз шубаҳот иҷтиноб меварзидаанд ва аз тарси вуқӯъ дар шубаҳот аз баъзе мубоҳот дурӣ меҷустаанд. “Банда ба мақоми парҳезкорон нарасад  магар аз он чӣ мубоҳ (ҳалол) аст, аз иртикоби он чӣ мубоҳ нест, сарфи назар кунад”.

Робеъан, наметавон гуфт тамоми ончӣ пас аз мушоҳидаи манозири шаҳватбарангез, аз инсон хориҷ мешавад, манӣ аст то ғусл бар он воҷиб бошад, чӣ басо манӣ ё мазӣ, ки як моеъи сафедранг ва рақиқу часпанда аст ва ҳангоми мулоабат (бӯсу канор), ё мушоҳидаи ҳар навъ муҳаррике, ё тахайюли равобити ҷинсӣ, бидуни шаҳват ва ҷаҳиш ва сустии андом аз инсон хориҷ мешавад, ба тавре, ки гоҳо берун омадани он ҳам эҳсос намешавад-иштибоҳ нашавад.

Ин мазӣ ҳукми бавл(пешоби хӯрд)-ро дорад ва фақат муҷиби ботил шудани вузӯ мешавад, вале муҷиби ғусл намебошад, балки аз Расули Акрам(с) ривоят шудааст, ки рухсат додаанд либос ва ҷое, ки ба мазӣ олӯда шуда дар ивази шустан, фақат бар он об бипошанд.

Аз Саҳл писари Ҳунайф ривоят шудааст, ки мегуфт: ман дар муқобили мазӣ ранҷ ва сахтии бисёр мекашидам, ба далели ин ки бисёр ғусл анҷом медодам. Ин мавзӯъро ба арзи Паёмбар (с) расонидам, Эшон фармуданд: “Барои он фақат вузӯ лозим аст.” Гуфтам эй Расули Худо, вақте ки либосам бадон олӯда мешавад чӣ кор кунам?

Фармуд: “Кофист, ки як мушт об бардорӣ ва ба ҳар ҷое, ки ба мазӣ олӯда шуда бипошӣ”. Абӯдовӯд, Ибни Моҷа ва Тирмизӣ ин ҳадисро ривоят кардаанд ва гуфтаанд, ки ҳасан ва саҳеҳ аст. Шаке нест, ки пошидани об аз шустан осонтар аст ва он навъе тахфиф ва осонгирӣ аст аз ҷониби Худованд нисбат ба бандагонаш. Дар чунин мавридҳое, такрори ғусл ё шустан сахтӣ ва ҳараҷ бабор меоварад, чунонки Худованди мутаол мефармояд: “Худо намехоҳад бар шумо танг бигирад лекин мехоҳад шуморо пок ва неъматашро бар шумо тамом гардонад бошад, ки сипоси Ӯ бидоред” (Моида, ояи 6).

Таҳиякунанда Амруллоҳи Низом, “Рӯзгор”